Doodsoorzaken

Holocaustontkenners praten vaak een pamflet na, ’66 Vragen over de Holocaust’. De vragen zijn geen vragen maar beweringen. De website Nizkor heeft ze alle 66 ontzenuwd.
Hieronder de weerlegging van vragen die Holocaust-ontkenners stellen om twijfel te zaaien over de doodsoorzaak van de slachtoffers. Zij willen het voorstellen alsof er alleen ‘vanzelf’, doordat het oorlog was, Joden zijn omgekomen – en dat dit geen genocide was.
Klik op de plus of min voor een vraag om het antwoord op die vraag te openen of sluiten. Vragen over andere onderwerpen vind je in het menu hiernaast.


Het IHR zegt:

De verhalen variëren: van gasblikken in een ruimte vol mensen gooien door een gat in het plafond of gas door douchekoppen laten stromen, tot “stoomkamers”, of “electrucutiemachines”. “Miljoenen” Joden zouden op die manier gedood zijn.

Nikor antwoordt:

Hoe het precies ging verschilde per kamp. Er werden (soms maar weinig) verschillende manieren gebruikt in verschillende kampen of zelfs op verschillende plaatsen in hetzelfde kamp.

In Auschwitz, met name in Krema I t/m III, werd Zyklon-B door gaten in het plafond gegooid. De gaten zijn zichtbaar op luchtfoto’s die toevallig werden gemaakt door geallieerde verkenningsvliegtuigen. In de Action Reinhard-kampen werden uitlaatgassen van krachtige motoren de gebouwen ingepompt, vaak van motoren van buitgemaakte Russissche tanks.

Er waren inderdaad douchekoppen in verschillende gaskamers. Hierover zijn getuigenverklaringen en nazidocumenten uit oorlogstijd, zoals inventarissen, bevestigen dit. (Zie een foto van zo’n document, of Pressac, Auschwitz: Technique and Operation, 1989, pp. 231, 438.) Men neemt echter aan dat die douchekoppen overal ‘cosmetisch’ waren, ze waren nergens op aangesloten en er werd geen giftig gas doorheen gepompt. Ze waren bedoeld om de slachtoffers het gevoel te geven dat alles normaal was, om paniek te voorkomen als ze de kamer binnen gingen; dit hebben nazi’s na de oorlog getuigd.

Er zijn ongeveer drie miljoen Joden vergast in ongeveer drie jaar, in de zes voornaamste dodenkampen. De rest zijn vermoord door talloze massa-executies, vooral in de bezette oostelijke gebieden, en door onmenselijke behandelingen zoals uithongeren en slavenarbeid in de talloze kleinere kampen.

Wat betreft “stoomkamers” en “electrocutiemachines” – dat waren getuigenissen van verwarde ooggetuigen, in sommige gevallen Polen die de kampen van buitenaf bespionneerden. Iemand die bijvoorbeeld het moorden zag in de Action Reinhard kampen, kan wolken verstikkend uitlaatgas uit de gaskamers hebben zien stromen en dat hebben aangezien voor stoom. Van de nazi’s zelf, of enig ander die het moorden van dichtbij heeft gezien, heeft voor zover bekend niemand deze geruchten herhaald.
Dergelijke geruchten werden niet ondersteund door bewijsmateriaal of getuigenissen en zijn daarom bij processen tegen oorlogsmisdadigers niet eens genoemd in de aanklacht. Met andere woorden: die geruchten zijn geen bewijs dat er valse aanklachten zijn ingediend tegen de nazi’s. Integendeel, dit bewijst dat de processen eerlijk waren en dat het rechtsysteem werkte.



Het IHR zegt (eerste versie):

Het had niet geheim kunnen worden gehouden. Er hebben nergens zulke massale vergassingen plaatsgevonden. De geruchten over uitroeiing kwamen uitsluitend uit Joodse bronnen.

Het IHR zegt (herziene versie):

Het had niet geheim kunnen worden gehouden. Er hebben geen massale vergassingen plaatsgevonden. De verhalen over uitroeiing ontstonden als propaganda over oorlogsmisdaden.

Nizkor antwoordt:

De nazi’s spanden zich enorm in om het uitroeiingsproces geheim te houden, hoewel het uiteindelijk uitlekte. Zie bijvoorbeeld de getuigenis van Dr. Hans Münch, die zei dat het bekend maken van de vergassingen en het uitroeiensproces:

…een volkomen zinloze onderneming zou zijn geweest waarna ik en mijn gezin heel snel geliquideerd zouden zijn, omdat de Gestapo zo goed georganiseerd was en de dreigementen over het schenden van de geheimhouding rond de uitroeiingen in Auschwitz wel zo duidelijk waren voor leden van de SS, dat niemand er zelfs maar met zijn beste vriend over sprak omdat de ervaring ons had geleerd dat iedereen die er ook maar iets over zei heel snel werd opgespoord omdat de Gestapo de lucht kreeg van elk gerucht dat de ronde deed over Auschwitz.

Zie ook het vonnis uit 1943 van een Duitse rechtbank tegen SS-Untersturmführer Max Taubner, dat niet alleen het bestaan van het uitroeiingsprogramma vaststelde maar ook verklaarde dat de verdachte gestraft moest worden omdat hij er foto’s van had gemaakt:

Door foto’s van de incidenten te maken of te laten maken, door die te laten ontwikkelen in fotowinkels en ze te tonen aan zijn vrouw en kinderen, heeft de beklaagde zich schuldig gemaakt aan ongehoorzaamheid. Zulke foto’s zouden de veiligheid van het Reich ernstig in gevaar brengen als zij in verkeerde handen vielen…

De Polen die in de buuurt van de kampen woonden, wisten dat daar massa-executies plaatsvonden doordat zij honderdduizenden Joden per trein zagen aankomen in kampen die nog niet aan een tiende van hen onderdak konden bieden, en omdat er veel te weinig voedsel naar de kampen werd gebracht om die mensen in leven te houden. Ze zagen de treinen wegrijden uit het kamp, gevuld met de kleren en bezittingen van de slachtoffers, en ze roken de stank van brandend vlees. Zij wisten wat er gaande was en rapporteerden dat aan de buitenwereld.

Let ook op het schrappen van de woorden ‘uitsluitend uit Joodse bronnen’ uit de oorspronkelijke tekst. Toen het revisionisme net begon, uitte het zijn vooroordelen ongegeneerd in het publiek. Maar nu mikt het op het grote publiek en moet het voorzichtiger zijn. Dit gebeurt de laatste tijd vaker.



Het IHR zegt:

Zij hebben zich niet verzet of geprotesteerd omdat zij wisten dat het niet de bedoeling was ze te doden. Zij werden eenvoudig gevangen gezet en tot werken gedwongen.

Nizkor antwoordt:

Veel van hen wisten het niet. Sommige echter wel, en die kwamen in opstand. De grootste opstand was die in het getto van Warschau, en het kostte de Duitsers heel wat gevechten om die rebellie te onderdrukken; het hele getto moest verwoest worden om de Joodse partizanen eruit te krijgen. Er waren ook opstanden in Auschwitz-Birkenau, Treblinka en Sobibor (over die laatse is een film gemaakt), maar die waren weinig succesvol behalve in Treblika, waar het kamp deels door de opstand werd gesloten.

Holocaust-ontkenners bespotten overlevenden vaak door iemand te citeren die zegt dat de massamoord een goed bewaard geheim was en een ander die zegt dat veel mensen ervan wisten. Maar dat spreekt elkaar natuurlijk niet tegen. Op verschillende momenten en in verschillende plaatsen wisten verschillende mensen verschillende dingen.

Om te beweren dat als één Jood iets wist, alle anderen dat automatisch ook zouden weten, is alleen een uitbreiding van de oude antismitische propaganda over Joden als wereld-samenzweerders.

De zinsnede “eenvoudig gevangen gezet en tot werken gedwongen” – die is geschrapt in de herziene versie – is een spookachtige echo van Hitlers gezegde: “de Joden moesten dankbaar zijn dat een beetje hard werk alles is wat ik van ze wil”.



Het IHR zegt (eerste versie):

Ongeveer 300.000.

Het IHR zegt (herziene versie):

Kundige schattingen variëren van ongeveer 300.000 tot 500.000.

Nizkor antwoordt:

Alweer – wat zouden de ‘revisionisten’ zeggen als echte historici hun cijfers zo zouden veranderen, en hun schatting met 66 procent zouden verhogen? Maar als zij het zelf doen, is dat in orde.

In werkelijkheid vonden er meer dan 3.000.000 de dood in de kampen (de rest achter het Oostelijk front en in de getto’s). De twee ergste kampen waren Auschwitz (ongeveer 1,3 miljoen slachtoffers, van wie 1,1 miljoen Joden) en Treblinka (ongeveer 800.000 slachtoffers, bijna allen Joden en ongeveer 3000 zigeuners).

En hadden ze niet in vraag 7 gezegd dat er “tienduizenden” stierven in Britse concentratiekampen, die daarom “veel erger dan enig Duits concentratiekamp” waren? Weer een interne tegenstrijdigheid.

En als “kundige schattingen” maar tot 500.000 lopen, dan moet ’s werelds bekendste revisionist David Irving onkundig zijn met een factor 8. Irving verbaasde niet lang geleden iedereen door te zeggen dat hij nu geloofd dat er misschien wel vier miljoen Joden stierven in concentratiekampen.



Het IHR zegt:

Voornamelijk door de steeds terugkerende tyfusepidemieën die het door oorlog verscheurde Europa van die tijd teisterden. Ook door verhongering en gebrek aan medische hulp tegen het eind van de oorlog, toen bijna al het weg- en treinvervoer was weggebombardeerd door de geallieerden.

Nizkor antwoordt:

Sommigen stiervan aan tyfus. Het grootste aantal Joden stierf door vergassing, gevolgd door doodschieten.

In de kampen binnen het “Altreich” (zie vraag 1) waren verhongering en ziekte de meest voorkomende doodsoorzaak. Als gevangenen te weinig eten krijgen en tot zware arbeid worden gedwongen, is er vaak weinig praktisch verschil tussen die twee.

In Auschwitz, dat zowel vernietigingskamp als werkkamp was, werden de gevangen van tijd tot tijd “geselecteerd”, waarna de zwaksten vergast werden. Op die manier kregen minder mensen de kans om van uitputting te sterven en vonden zij in plaats daarvan de dood in de gaskamers.

Toen de geallieerden de nazi-dodenkampen in Duitsland bereikten, troffen zij er goed gevoed en gekleed SS personeel aan, en de plaatselijke bevolking had vaak, relatief gezien, aan weinig gebrek. (De Duitse bevolking in de grote steden daarentegen had wel veel te lijden.) Dit alles is goed gedocumenteerd in het filmmateriaal van de bevrijding van de kampen, waarin de mensen in de nabijgelegen steden en dorpen te zien zijn die door de Amerikaanse soldaten door de kampen werden gevoerd om ze te laten zien wat daar was gebeurd. Geen van die burgers was uitgehongerd.

Er bestaat ook een beroemde foto van de gevangenneming van mollige SS-vrouwen in Bergen-Belsen. Tienduizenden gevangenen stierven de hongerdood in Belsen. Als je een film hebt gezien van uitgemergelde lichamen die massagraven in werden gebuldozerd, is die waarschijnlijk opgenomen in Belsen. Het contrast met de goed doorvoede SS-vrouwen is heel opmerkelijk.

Er zijn ook vrijwel geen geallieerde gevangenen doodgehongerd; er waren mensen die de nazi’s in leven wilden houden, en er waren mensen die ze liever dood zagen. Daarom stierven er heel veel Sovjet krijgsgevangenen – meer dan drie miljoen.



Het IHR zegt:

De ziekte verschiijnt altijd als veel mensen lange tijd in een kleine ruimte leven zonder te baden. Hij wordt gedragen door luizen waarmee het haar en de kleren vol komen te zitten. Soldaten en mariniers dragen traditioneel het haar verplicht kort vanwege het gevaar van tyfus. De ironie wil dat er misschien meer Joden het leven in de concentratiekampen hadden overleefd als de Duitsers meer Zyklon-B hadden gebruikt.

Nizkor antwoordt:
Typische ‘revisionisten’-humor.



Het IHR zegt (eerste versie):

5.700.000. Bovendien – in tegenstellling tot de ‘Holocaust’-propaganda – was er geen doelgerichte poging om iemand uit te moorden.

Nizkor antwoordt:

Als gezegd, er stierven er ongeveer zes miljoen. Iets anders beweren maakt ze niet levend.

Het IHR zegt hier duidelijk dat er “geen doelgerichte poging om iemand uit te moorden” was. Zij hebben duidelijk de kwestie van de gaskamers gescheiden van de kwestie van het plan van de nazi’s om Europese Joden uit te moorden, ongeacht de middelen.

Misschien wil Greg Raven, het hoofd van het IHR, dan de onderstaande citaten eens uitleggen. Bij eerdere gelegenheden dat hem dit werd gevraagd, probeerde hij altijd op een ander onderwerp over te stappen en over gaskamers te gaan praten. Maar als hij echt gelooft dat “er geen doelgerichte poging [was] om iemand uit te moorden” – punt uit -, dan zou hij toch een antwoord moeten hebben op deze citaten zonder de gaskamers te noemen.

Dagboek van Hans Frank (uit Nazi Conspiracy and Aggression, 1946, Vol. I, pp. 992, 994):

Maar wat moet er met de Joden gebeuren? Denk je dat ze overgeplaatst zullen worden in het ‘Ostland’ [de oostelijke gebieden], in [nieuwe kolonisatie]dorpen? Dat kregen we te horen in Berlijn: Waarom zoveel moeite? We kunnen niets met ze beginnen in het ‘Ostland’ of in het ‘Reichkommissariat’. Dus liquideer ze zelf maar.
Heren, ik moet u vragen u te ontdoen van elk gevoel van mededogen. Wij moeten de Joden uitroeien, waar we ze ook vinden en waar we maar kunnen, om de structuur van het Rijk als geheel te behouden. …
Wij kunnen niet 3.500.000 Joden doodschieten of vergiftigen, maar we zullen er niettemin in slagen maatregelen te nemen die op de een of andere manier tot hun uitroeien zullen leiden. …
Dat we 1.200.000 veroordelen tot de hongerdood zij slechts terzijde opgemerkt.

Himmlers toespraak in Posen op 4 oktober 1943 is op geluidsbanden vastgelegd (Trial of the Major War Criminals, 1948, Vol. XXIX, p. 145, vert.):

Ik verwijs nu naar de evacuatie van de Joden, de uitroeing van het Joodse volk. Dat is een van die dingen die gemakkelijk gezegd worden: “het Joodse volk wordt uitgeroeid,” zegt elk Partijlid, “dat is waar, het maakt deel uit van onze plannen, het elimineren van de Joden, uitroeien, wij zijn ermee bezig.”

Goebbels’ dagboek (vertaald naar Lochner, The Goebbels Diaries, 1948, pp. 86, 147-148):

4 februari 1942: De Führer heeft opnieuw gezegd dat hij vastbesloten is de Joden in Europa zonder pardon op te ruimen. Hier mag geen laffe sentimentaliteit aan te pas komen. De Joden hebben de catastrofe verdiend die ze nu treft. Hun vernietiging zal hand in hand gaan met de vernietinging van onze vijanden. We moeten dit proces met koude genadeloosheid bespoedigen.

27 maart 1942: De procedure is behoorlijk barbaars en kan hier niet nader beschreven worden. Er zal niet veel overblijven van de Joden. Het komt erop neer dat ongeveer 60 procent ervan geliquideerd zal moeten worden, terwijl maar 40 procent gebruikt kan worden voor dwangarbeid.

Misschien omdat het zo moeilijk is om te gaan met dit soort citaten zonder de aandacht af te leiden naar de (even vals behandelde, maar ingewikkelder) kwestie van de gaskamers, heeft het IHR uit de herziene verie de zin geschrapt “er [was] geen doelgerichte poging om iemand uit te moorden”.